Malachit

Malachit nosi swoją zieleń w koncentrycznych pasmach, niczym oczy albo fale.

To węglan miedzi, a swój rysunek zyskuje, gdy woda bogata w miedź powoli reaguje w strefach utleniania złóż.

Każdy egzemplarz ma niepowtarzalny wzór, nigdy identyczny z innym.

Rusia țaristă pokochała go na monumentalną skalę: w Palatul de Iarnă din Sankt Petersburg, słynna «Sală Malachit» jest wyłożona ponad dwiema tonami malachitu z Munții Urali.

Osiem pełnych kolumn jest pokrytych «zielonym złotem» Romanovilor, techniką «mozaicului rusesc».

Fabergé używał go w swoich dziełach sztuki, a od starożytności był mielony jako zielony pigment i egipski kosmetyk do makijażu.

Barwa waha się od jasnej zieleni po ciemną, z charakterystycznymi pasmami. Większość okazów pochodzi dziś z Congo.

Kojarzony z transformacją, ochroną i równowagą emocjonalną, malachit to żywy kamień.

Przy twardości zaledwie 3,5–4 jest miękki i wrażliwy na kwasy oraz ciepło.

Zawierając miedź, jego pył nie powinien być wdychany; czyści się go wyłącznie suchą ściereczką, z dala od wody.

Najlepiej prezentuje się w srebrze 925, które pięknie wydobywa jego dekoracyjny charakter.