Labradoryt

Na pierwszy rzut oka labradoryt wydaje się szarym, zwyczajnym kamieniem — dopóki nie poruszysz nim w stronę światła.

Wtedy nagle rozbłyska refleksami błękitu, zieleni, złota i fioletu, jak zorza polarna uwięziona w kamieniu.

Efekt, zwany labradorescencją, wynika z mikroskopijnych warstw wewnątrz kamienia, które rozszczepiają światło.

To odmiana skalenia plagioklazowego, spokrewniona z kamieniem księżycowym.

Został zidentyfikowany w 1770 roku przez misjonarzy na wybrzeżu półwyspu Labrador w Kanadzie — stąd jego nazwa.

Inuicka legenda głosi, że Zorze Północne były niegdyś uwięzione w nadbrzeżnych skałach, aż pewien wojownik uwolnił je włócznią, a to, co pozostało, stało się blaskiem labradorytu.

Najbardziej spektakularna odmiana, spektrolit, z refleksami w całym spektrum, występuje wyłącznie w Finlandii — odkryta w 1940 roku podczas budowy umocnień.

Na szarym aż po czarny tle rozbłyskują refleksy błękitu, zieleni, złota, a czasem czerwieni. Pochodzi z Kanady, Finlandii i Madagaskaru.

Łączony z intuicją, transformacją i ochroną, labradoryt uchodzi za kamień mistyczny.

Przy twardości 6–6,5 jest względnie wrażliwy na uderzenia i zarysowania, dlatego podczas noszenia warto obchodzić się z nim ostrożnie.

Czyści się go miękką ściereczką. Ten niemal magiczny efekt pięknie prezentuje się w srebrze 925.